Bir an duruyorum içimde bir özlem. Evet... Sanırım seni özlüyorum.
Telefona gidiyor gözüm arasam söylesem "Seni Özledim" sonra geliyor aklıma sen böyle konuşmalardan hoşlanmazsın. (İnsan neden sevmez ki hisleri anlatan kelimeleri)
Peki, mesaj atsam??? Söz uçar yazı kalır ne de olsa... "Seni Özledim" yok bu seni çok baskı altında hissettirir.
Gelsem kapını çalsam sarılarak anlatmaya çalışsam "Seni Özledim", sen hiç haz etmezsin sarılmaktan. (İnsan nasıl giderir ki özlemi sarılmadan)
Sonra geliyor aklım başıma senin neyine özlenmek, neyine sevilmek!!

Yokmuş gibi...

Yine buradayım. Boş boş en son yazdığım mesajın nasıl da öyle ilgisiz bırakıldığına bakarak kalakalmışken cevapsız bırakacağın bir mesaj daha yazmamak için buradayım. Bütün kelimeler senin elinde yersiz yurtsuz kalmadan burada kök salıp hayat bulabilirler öyle değil mi? 

Acım, özlemim, sevgim orada ama yokmuş gibi davranmak zorundayım. Çünkü normali bu. Normal olmayı öğrenmem lazım.