Bu hissi biliyorum. Tüm vücudunu ele geçirmiş bir zehirin, içine enjekte edilmiş bir panzehire karşı mücadelesi gibi. Çıkmamak için direniyorsun. Üzgünüm bu son batışların, acısını hissedebiliyorum hala ama sancısı yok, sızlamıyor.
Ben artık o en keyifli anı bekliyorum tıpkı çocukken olduğu gibi kabuk bağlayan gün geçtikçe acısı azalan sertleşen katışalan yaranın bir iki kez kopup kopamayacağını denersin ilk denemelerde tekrar kanar tekrar acır daha zamanı gelmediğini anlar bırakırsın ama sonra bir gün kendiliğinden yaranın soyulduğunu görürsün işte o an yarayı iyice tutup çekersin acı yok, kan yok, sızı yok sadece ufak bir iz.
Tabii ki bitmez yine düşülecek yine yaralar açılacak ama hepsi geçti, hepsi geçicek.
Subscribe to:
Post Comments (Atom)


No comments:
Post a Comment