Monolog

Bu son acım olabilir ya da son heyecanım… Belki maskelenmiş bir mutluluk olabilir bu…

Sevinçliyim gece yarıları senle uyuyamadığım için. Uyusam sanki gidersin… Ama bir sigara daha yaksam izin verirsin biraz daha kalmama…

Ama unutmayız belki bana da ödülün bu olur… Bu gece tutarsın, yarın tutarsın aklında… Sonra söner kanında… Bira kokularına yenik düşer kokum... Sende unutursun zamanla... Ben şimdiden hatırlamıyorum…

Benden kurtulmak istemeyeceğini niye düşündüğümü sandın ki? Yaramaz çocuklar gibi. Aslında sana inanmıştım... Hiç umurumda değildi... Bizimde bir yatak odamız olabilirdi aslında her kadın gibi uyku arasında korkarken sarılmaya. Çok şey istemiyorum bu yüzden kaybediyorum.

Seninle hiç bilmediğim bir ülkede ne kadar güvende olurdum… Hiç dilini bilmediğim bir yerde hiç dolaşmadığım bir şehirde… O zaman yepyeni olurduk, böyle hiç farkımız kalmadı ki ondan ve ondan önce aldattığından... Ve sonumuz da aynı başımız gibi… Yetişkin olabilirdim aslında ama yetişmedim ki daha bir çok şeye. Yarım yamalak yaşadığım aşklar, hayatlar yetiştiremedi beni daha bir yerlere. Korkak adamları sevdim ben, kendini aşktan korkutmuş adamları.

Belki yenilikler kurtarırdı ilişkileri… Çünkü sen benden önce, ben senden sonra çözmüşüzdür ki hiç biri kurtulamaz aşkların, gözünü kırptığında düştüğümü göremediğin gibi.