Resimlerimize bakamıyorum, hepsi bir yalanın parçası gibi.. Ne sen ne ben gerçek gibi durmuyoruz aynı karenin içerisinde birer yabancı gibiyiz. Ben senin adını hiç telaffuz etmemiş sen de gözlerimin içerisine hiç bakmamışsın gibi.
Sanırım bize ayrılan sürenin sonuna geldik. Bu dünyanın sonu değil. olmayacak biliyorum. Öyle zamanlar oldu ki:
Yaşayamam sandım YAŞADIM. Nefes alamam sandım NEFES ALDIM. bir daha ayağa kalkacak gücü bulamam sandım AYAĞA KALKTIM. yaşamak için bir sebep bulamam sandım BULDUM. bir daha hiç mutlu olamam sandım MUTLU OLDUM. bir daha kimse beni üzemez sandım ÜZÜLDÜM. bir daha kimseye inanamam sandım İNANDIM. bir daha asla aşık olamam sandım AŞIK OLDUM.
... ve şimdi yine o zamanlardan birinde koca bir BOŞLUK içinde inancım kalmamış şekilde kırık dökük kalbimle bekliyorum. Elimden bir şey gelmiyor beklemekten başka. Sabretmek ve beklemek umudumu kaybettiğim anlarda bile benden eksilmeyen iki şey. Ben de sabredip bekleyeceğim ve hayatın bana sunduklarıyla yetineceğim.
Şimdi gitmem gerek. bir süre belki de çok uzun bir süre görmeyeceğiz birbirimizi, sesimizi duymayacağız birbirimize uzak olacağız sonra da İKİ YABANCI!!!
No comments:
Post a Comment