Yaprak...

Yemesem, içmesem ne olur ki yaşamasam... Ölsem ne farkeder? Hayatın içinde küçücük bir yaprağın daldan kopması gibi. Kim farkına varır ki kopan yaprakların. Son baharımdayım döküyorum içimdeki her şeyi. Sarartıyorum kendimi, hazırlıyorum sonumu. Büyük payın var yok olmam da çok büyük bir payın var. Ne güneş ne su yeşertmiyor artık beni. Yeni bir aşkta çare olacak değil açtığın yaraya. Önümden geçerken farkettiğim burnunun uzunluğu. O kapkara suratın masallardaki canavarlar kadar zalimsin, hiç içinin yanmadığını anlayacak kadar baktım aslında yüzüne, kaçırmış olsamda gözlerimi anladım gözlerimin önünden geçen geçmiş silinmiş senin geleceğin belirmişti. Şimdi sarıldığın her kadında eksilerek yaşayacaksın, anladığında geç olacak çünkü büyük çok büyük bir parçan ben de kaldı.